پایگاه خبری آوای باینگان– عزیز مصطفایی در گفتگو با «مرصاد»؛ اظهار داشت: پیشینه گَل (گه ل) و تعاون به قدمت حضور انسان بر روی زمین است و شواهد مردمشناسی و تاریخی نشان میدهد که بشر اولیه برای رفع نیازهای اساسی خود ناگزیر به همافزایی و اتکا بر توان جمعی بوده است.
وی افزود: در این نوع زیست اجتماعی، همکاری آنچنان اهمیت داشته که مجالی برای رقابت، خودخواهی و ستیزه باقی نمیگذاشته و مفهوم «ما» محور اصلی فرهنگ و زیست روزمره مردم بوده است.
این دانشآموخته دکترای مردمشناسی گفت: این سنت دیرینه در طول تاریخ در جوامع مختلف استمرار یافته و در باینگان نیز به دلیل شرایط معیشتی و جغرافیایی، ریشهای بسیار کهن دارد. مردم باینگان بهصورت تجربی دریافتند که بسیاری از کارها تنها از طریق مشارکت و همکاری جمعی قابل انجام است و همین درک موجب دوام آئین گَل در این منطقه شده است.
مصطفایی، گَل را از منظر دینی نیز مورد توجه قرار داد و گفت: در قرآن بر اهمیت جمع و یگانگی تأکید شده و آمده است که همگی به ریسمان الهی چنگ زنید و پراکنده نشوید. مردم باینگان نیز از گذشتههای دور با توجه به شرایط خاص توپوگرافی منطقه، این حقیقت را دریافتهاند و به همین دلیل سنت گَل با قدرت در میان آنها باقی مانده است.
به گفته مصطفایی، حتی بافت معماری باینگان نیز گویای این نزدیکی و همافزایی است؛ زیرا هسته اصلی بافت، متراکم و بههمپیوسته است و این خود نشانی از روح جمعگرای مردم و باور آنها به کار دستهجمعی است.
وی ادامه داد: همیاری و تعاون تنها به فعالیتهای عمرانی خلاصه نشده، بلکه در شادی و سوگ نیز نمود دارد. در صورت وقوع عزاداری در باینگان، همسایهها بهمدت یک هفته برای خانواده متوفی غذا تهیه میکنند و پذیرایی را بر عهده میگیرند؛ رسمی که نشان میدهد کار جمعی در فرهنگ این منطقه نهادینه شده است.
مصطفایی تأکید کرد: کار جمعی در باینگان جلوههای عینی بسیاری دارد؛ چنانکه طی سالهای اخیر ساخت هر دو مسجد باینگان با بهرهگیری از ظرفیت گَل و مشارکت داوطلبانه مردم انجام شده است. این نمونهها بیانگر نقش آموزههای فرهنگی، تاریخی و مذهبی در شکلدهی به روح همیاری در فرهنگ ایرانی و بهویژه در باینگان است.
